انگار یکی بهم گفت نوبته تو شده ,یادمه که با درد شروع شد , با یک احساس داغ , با صدای نفس نفس زدن ,  یا دمه تو یه جای گرم و نرم و تاریک بودم البته برای یه مدت کوتاه , همه چیز به موقع و سر جاش بود , برای خودم فرمانروایی می کردم ... فرمانروایی ... احساس کردم قلمرو بزرگتری میخوام ... ولی همه چیز با درد توام بود  ...  یادمه وقتی خواستم وارد قلمرو بزرگتر بشم یکی تو گوشم زمزمه کرد :  ( همینی که هستی بمون ) ...من فقط حق تکامل داشتم , اصل و ذات من یه امانت بود , اما من اختیار کامل داشتم ... این جمله همیشه تو گوشم بود ( خودتو پست و حقیر نکن یادت نره از کجا اومدی ... در غیر این صورت تو لیاقت بخشش رو نداری ... )...

وارد قلمرو بزرگتری شده بودم , با موجودات عجیب و غریب , انگار منم برای اونا عجیب و غریب بودم ... کم کم زبونشونو یاد گرفتم با کمک یکی دیگه ... اما با صدای ساعت در صبح یه روز باید و نباید ها شروع شد ... قانون ... من نا خواسته پا به این دنیا گذاشته بودم ولی اونا منو مجبور کردن که قوانینشونو رعایت کنم , بدون اینکه نظر منم بپرسن ... یه سری مزخرفات ... که خودشونم به زور رعایت می کردن ... باید و نباید ها آزارم میداد , توی اون دوران یه سری کارها بد بود ... یعنی اینطوری صداش میکردن ... جیز ... 

یک احساس ضعف دائمی همیشه با من بود , همیشه دنبال یه الگو بودم , همیشه دنبال یکی میگشتم که بهش تکیه کنم , که تموم خوبی ها و بدی هارو به اون نسبت بدم , یه قادر مطلق  ...  من با این احساس ضعف زاده شدم ... شاید ستاره ها باعثش بودن ... توی همین فکرا بودم که یه کلمه ای به گوشم خورد , خدا , این اسم رو قبلا هم شنیده بودم , ولی آخرش نفهمیدم به چی میگن خدا , تنوع خدایان فراوان بود و بندگان احمق ... و راههای رسیدن به خدا تا دلت بخواد ... من  , چه کاری می تونستم بکنم جز تشویق , لبخند زدن و سر تکون دادن , اینو از بقیه یاد گرفتم ... مثل یه تماشاچی احمق .

جایی که رفته بودم بوی کهنگی می داد یه غرور کهن داشت , اما فقط کهن بود ...و کهنه ... یادمه یکی جلومو گرفت و گفت بگو ببینم الان چی داری ؟ ... ولی من واقعا چیزی نداشتم , دست کردم تو جیبهامو تهشو کشیدم بیرون , حتی شناسناممو موش خورده بود ...

تو این دنیای جدید , جای خالیه یک چیز رو بد جوری احساس می کردم ... اعتقادات ... این کلمه برای بعضی ها اصلا مفهومی نداشت ... کالایی که هیچ خریداری نداشت ... همه دنبا یه زندگی راحت بودن , و زندگی راحت تعریف شده بود در پول و زن , هر کدام به توان چند , البته که سلیقه ها مختلفن ... و زندگی برای یه زن تعریف شده بود در احساس امنیت , با چاشنی حسادت و حسادت و حسادت ... اما این حسادت همیشه بین خودشون بود هیچوقت ندیدم که یه زن به یه مرد حسادت کنه , از بقیه هم پرسیدم اونها هم ندیده بودن ... اما من همیشه اشتباها فکر می کردم زنها دنبال احساساتن تو زندگی ... ومن هیچوقت نتونستم یه بادی گارد خوب باشم ...

من قبل از اینکه به باغ وحش برم همه ی حیوونا رو دیده بودم , توی همون شهر  کوچیک خودم  ...بعضیها برای رسیدن به منافعشون برادر خودشونو می کشتن , بعضیها هم برای اینکه یه عده دیگه به منفعتی برسن برادر خودشونو می کشتن ... فقط راه میرفتنو نفس می کشیدن ... می خوردن ... یا کشتن جسم یا کشتن روح , حداقل برای من که فرقی نمی کرد ... آدمهایی که همش برای جیب همدیگه از خودشون دور میشدن , تبدیل به یه شخصیت دیگه میشدن ... تا بلکه پذیرش بشن ... آدمهایی که با چشمشون زندگی می کردن ... غذا می خوردن , نفس می کشیدن , راه می رفتن , قضاوت می کردن... قضاوت ... وتولید مثل از سرگرمیهای بزرگشون بود ...وعقل با برچسب فروشی , توی ویترین بود ... پول و شهوت , از بزرگترین فرمانروایان در این دنیای جدید بودن ... و بی رحم ... اما فقط پول . شهوت مثل یه ساعت کوکی خراب بود که بعضی وقتها واسه خودش زنگ میزد ... مردم برای خودشون سرگرمیهایی ساخته بودن از چیزهایی که وجود خارجی نداشتن ...

کم کم فهمیدم که به چه آدمهایی میگن , موفق , یا باید چشمهاتو ببندی و گوشاتو بگیری که خیلی چیزهارو نبینی و نشنوی یا مثل خیلی ها بدون این کار هم  , نه ببینی و نه بشنوی ... این یکی از راز های موفقیته , مثل یه توله سگ وفادار به صاحبش ... خوب بشینی درستو بخونیو آقا دکتر بشی بعد دیگه  همه چی سر جاشه ...  البته بازم به خودت بستگی داره , کلی هم سوت و کف میکننت اون موقع اگه دماغ فیل هم روی صورتت باشه زن مورد علاقت تو جیبته ,  البته این یجور سناریوست , چون اینجوری پیش دوستاشون کم نمیارن , اصلا هم مهم نیست که اسم رئیس جمهور کشورشو ندونه ... یا اینکه یادش رفته باشه صادره از کجاست ...فقط یه لبخند احتیاج داری با یکم تغییر لهجه بقیش دسره ...آماده ... بفرمائید ... نوش جان ... گوارای وجود ... دلبستگیها زیادن ولی ابعاد دل کوچیکه , بعضی از دلبستگیها ی غریب آشنای قدیمی من بودن ... 

عشق , چیزی که همیشه با من همراه بوده و از قدرتش می ترسیدم , چون نماینده قدرت مطلق بود , اما یک حس خصوصی , برای بعضی ها ... خیلی ها به نام عشق بزرگترین گناهان رو کردن و کلی هم سوت و کف شدن و پله های ترقی رو یک شبه طی کردن , خیلی ها هم به نام عشق  , مردن ... و بعد از خاکسپاری فراموش شدن ...

... و زن ... یادمه یکی از دوستام فقط به خاطر اینکه زن مورد علاقشو با یه مرد دیگه ای دیده بود خودکشی کرد , ولی اتفاق خاصی تو زندگی اون زن نیفتاد و خوشبخت تر از همیشه به زندگی خودش ادامه داد , مثل گربه ای که اطراف یه رستوران بزرگ تو راهی زندگی میکنه ... ولی همین اتفاق برای یکی دیگه افتاد , اما اون بدون هیچ فکری , بدون هیچ دردی , به سراغ یه زن دیگه رفت ... و بعد از یه مدت کوتاهی اون زن مورد علاقش از روی حسادت دوباره به اون پیوست , و با وجود حضور یک زن دیگه هیچ وقت اونو ترک نکرد ... تا آخر عمرش ... اون یه روز تو گوش من آروم گفت این یه راز با ارزشه ... اون هیچوقت نباید بفهمه که چقدر دوسش داری , چون در این صورت تنهات میذاره ... اونو رها کن , اگه سهم تو باشه خودش بر می گرده ... هیچ مردی , هیچ وقت نمی تونه بگه که یه زن رو خوب میشناسه , حتی اگه یه عمر باهاش زندگی کرده باشه ... اما من زیاد متوجه حرفاش نشدم , این احساس یه ارث بود برای من ...

یک احمق دیگه هم فقط همینو گفت : عمری دگر بباید بعد از فراق ما را  /  کاین عمر صرف کردیم اندر امیدواری ...

و بعد ها این رو هم اضافه کرد و به خود من گفت , و ازم خواهش کرد که به اون زن بگم ...

( بدون که دوستت دارم

هر جا که بری , هر چقدر که دور بشی  ...

همیشه با توام

تو راست می گفتی , نمیدونم اگه زندگی بهتر از مرگه ...

ولی عشق بهتر از دوتاشون بود

...

چهره ام در ازای چشمهایت , چشمهایم در ازای پدیدار شدن چهره ات

و قلبهای بی ریای حقیقی در این چهره ها , آرامش را به پا میدارند

آنجا که بتوانیم نیمه گمشده خود را باز یابیم

نیمه ای عاری از ارتفاع , نیمه ای عاری از پهنا

اگر چه مرگ یکسان در هم نمی آمیزد

اگر که عشق ما یکی گردد

بدین معناست که عشق من و تو بسان هم است

که هیچ نتواند آن را سست کند و یا بمیراند ...)

... شکست نابود کننده بود , و اختلاف سلیقه ها زیاد ... و حیوانات متنوع ... نمی دونم تا حالا دقت کردی که شعله شمع بعضی وقت ها می لرزه ...

کم کم دلم برای دنیای خودم تنگ شده بود من برای این دنیا نبودم , این دنیاتون ارزونی خودتون ... خسته شدم ...

...

آره تقریبا همش همین بود ...

... خوب عالیجناب , حکم شما برای من چیه ... ؟

اون به اعتقادات من توهین کرد , من نمی خواستم بکشمش  ...

تق تق تق ... حضار محترم لطفا همگی خفه شید , قیام کنید , حکم اعلام میشود : متهم محکوم به مرگ است با تزریق . اگه اعتراضی داری بگو وگرنه ببرینش ...

ولی این منصفانه نیست من به یک وکیل نیاز دارم , من قوانین قضائی شمارو نمی دونم , من اعتراض دارم ... هی با توام ... میشنوی ...  وقتی بچه بودم مادرم بهم گفت تو هرکاری اگه تلاش خودتو بکنی و صداقت داشته باشی پیروزی برای تو ... اما من اینجا بین این عوضیها که می خوان منو بکشن میگم که تو اشتباه می کردی مادر ... مادر تو اشتباه می کردی ...

...

تو دلم با خودم گفتم افسوس که بیهوده فرسوده شدیم ...

... من با این سه نقطه خیلی حال می کنم , تو این سه نقطه به اندازه ی کل کتابهای تاریخ حرف نهفتست

 ...

انگار یکی بهم گفت نوبته تو شده ,یادمه که با درد شروع شد , با یک احساس داغ , با صدای نفس نفس زدن ,  یا دمه تو یه جای گرم و نرم و تاریک بودم البته برای یه مدت کوتاه , همه چیز به موقع و سر جاش بود , برای خودم فرمانروایی می کردم ... فرمانروایی ... احساس کردم قلمرو بزرگتری میخوام ... ولی همه چیز با درد توام بود  ...  یادمه وقتی خواستم وارد قلمرو بزرگتر بشم یکی تو گوشم زمزمه کرد :  ( تو سعی خودتو کردی ) ...